De dame achter de balie heeft al snel door dat mijn Spaans niet meer zo up-to-date is en met veel dramatiek laat zij zien hoe wij met z'n 5-en én één dagkaart door de poortjes op het perron kunnen komen.
Het standje dom-kijken in combinatie met blonde highlights van de kapper ging mij altijd al lekker af en ook nu weer....
Ik krijg alle hulp van de locals en ja hoor, een paar minuten later zitten we in een airco-gekoelde trein. We zijn op "tienertoer" naar Valéncia.
We stappen uit in Valéncia Estación del Norte. Een prachtig stationsgebouw in art deco-stijl in hartje binnenstad en voelen het al meteen: dit gaat een héél warm dagje worden.
De door ons bezochte markante markthal "Mercado Central" blijkt jammer genoeg binnen nóg veel warmer dan buiten, waardoor we maar een korte rondgang maken tussen de soms bizarre etenswaren.
Jason ontwaart nog net een volledig uiteen getrokken vel, wat ooit de kop van een varken moet zijn geweest, daarnaast een koeientong waar de haren nog opzitten en.... is dat nou écht een pielemans van één of ander beest? Al met al, Femke heeft meteen gegeten en gedronken.
Buiten is het even bijkomen van de warmte. De enige die dat nooit lijkt te hoeven is Emily. Die loopt nog soms met een poncho rond tegen de kou en ligt 's nachts met 2 dekens over zich heen (!)
We checken in bij de overburen: "La Lonja de la Seda", de zijdebeurs uit de 15e eeuw waar handel werd gedreven.
In de hoop binnen een aircootje te vinden, grijpen we daar op mis.
Wél een UNESCO-Werelderfgoed met een prachtig bewaard vergulden houten plafond en een enorme zuilenhal.
En met als extra een schoon toilet, hebben mijn dames en heren niet alleen een beetje cultuur maar ook een luchtverfrisser opgesnoven.
Twee vliegen in één klap. En dat voor 2 euro. We blijven die Holandesos hé?!
Het is al 14.00 uur en we willen toch wat eten en drinken.
"Saona, friendly coffee and food" staat er vriendelijk op de gevel.
Ik stap als eerste naar binnen en .... oh heerlijk het is er koel, ze hebben airco...
"Oh jongens, hier gaan we wat eten." Ik heb m'n besluit al genomen........ tot zo'n droeftoeter aan mij vraagt: "Did you make a reservation?"
Ik sta weer net zo snel buiten, als dat ik binnen was.
Alleen op het terras is er nog plek. We hebben in de wijde omgeving bijna geen andere keus, dus we leggen ons er maar bij neer.
In de verte wordt geboord. Er wordt net zoals bijna overal in Valéncia aan de weg gewerkt. Maar gelukkig ver bij ons vandaan zie ik.
Onze bestelling lijkt eeuwen te duren, maar als hij komt, dan komt-ie ook.
De ober geeft namelijk Mike in een sneltreinvaart de glazen en flesjes aan, vraagt niet wie wat heeft en we moeten het zelf maar uitzoeken.
"Nou, wat een lompigheid. Die speelt met z'n fooi", denk ik al. En terwijl ik hem zie wegsloffen, bedenk ik me, dat de warmte ook hem weliswaar een grote rol zal spelen.
Vanaf dat moment wordt er ook nog eens, op een afstand van nog geen 100 meter van ons, geboord in het asfalt....... dus toch, tuurlijk.....
Femke en Jason krijgen na pas een uur hun eten. Ze hebben tapas besteld. Groot is de teleurstelling als op een groot bord welgeteld één kroket met 4 kaassoorten ligt i.p.v de te verwachtte 4 kroketten met één kaassoort. Buiten de vraag hoe deze met elkaar te delen, is meteen de zekerheid, hier gaan ze niet genoeg aan hebben. Gelukkig volgt er nog meer tapas voor ze.
Wanneer deze op zijn, komt pas óns hoofdgerecht maar waar is eigenlijk het vóórgerecht?
Ach, die zijn ze vergeten.
Net als Mike z'n groenten van z'n hoofdmaaltijd.
Oók vergeten....
De kok is zeker bevangen door de warmte.
Gelukkig lezen we de reviews pas later en moeten we blij zijn dat we geen kipburger hebben besteld. Daar waren we namelijk volgens een recensent nu anders aan gestorven .....
Op naar het dessert.
We geven ze nog een kans.
Die wordt door onze sloffende ober net als de eerdere drankjes op tafel gekwakt en mogen we weer zelf uitkiezen welke van wie is.
En dán pas zien we ook dat we in een soort Spaanse "Brownies en Downies" zijn beland. Ons lampje gaat branden.
Echter de enige "Downie" die hier werkt, onze ober, wordt aan z'n lot overgelaten en lijkt degene te zijn die alles aan onze tafel alleen maar brengt en niet afhaalt.
De werknemer die daarvoor wél had moeten zijn ingeroosterd, heeft zich kennelijk voor vandaag ziekgemeld, want onze tafel wordt alleen maar voller en voller. We worden "vergeten".
Uiteindelijk besluit ikzelf maar binnen te betalen, maar de kans dat we hier terugkomen acht ik héél, maar dan ook héél klein.
We "buiken-uit" op weg naar "Ciudad de las Artes y las Ciencias". Een spectaculair complex van gebouwen waar zich o.a. een wetenschapsmuseum, IMAX 3D bioscoop, openluchtdiscotheek en aquariumpark bevindt, omgeven door water.
Zo warm en zoveel water daar en er is één ding streng verboden: zwemmen. Hoe onsterfelijk zou ik me vandaag kunnen maken, gaat er nog door m'n kop.........
We lopen terug, langs de winkels, naar het station. Normaal met Ben voor me die de versnelling aangeeft om de trein te halen.
En ondanks de meer dan 22.000 stappen op mijn smartwatch die ik vandaag heb gelopen, blijft deze steeds maar aangeven "Tijd om te bewegen"
En net op het moment dat we op het station arriveren, gaat m'n smartwatch uit. Het is z'n laatste stuiptrekking van vandaag,
Typisch.
Misschien toch een teken van boven, dat het écht tijd werd om naar huis te gaan?
