Voor de allerlaatste keer maak ik een foto. Nog nooit heb ik zoveel moeite gehad om afscheid te nemen van een ding. “Ons Motje”.
Ik loop weg en kijk niet meer om, want ik weet zeker dat ik dan alleen maar ga janken.
Ik heb namelijk “Óns Motje” zojuist ingeruild……
Veel tijd heb ik niet meer gehad om dingen met Ben te bespreken, maar over “Ons Motje” had hij zelf al lang nagedacht.
“Wat moet ik in hemelsnaam met de camper doen als jij er straks niet meer bent?”, vroeg ik hem in één van zijn laatste dagen. “Dat ding is voor mij alleen véél te groot!
Nou, daar was hij duidelijk in.
“Joyce, verkoop hem alsjeblieft niet zomaar. Voor je het weet is dat geld op en heb je niets meer. Ruil hem in voor een camperbus, ga er nog vele, mooie reizen mee maken. Desnoods met de jongens en geniet ervan. Maar één ding, noem hem wel nog steeds “Ons Motje” al is het een 2.0. En blijf vooral schrijven……..”
Wat ben ik blij, dat ik het nog bespreekbaar heb gemaakt. Ik had immers nooit meer met “Ons Motje” gereden. Veel te groot. Veel te veel herinneringen en veel te veel emoties alleen al als ik instapte. Hij was in de stalling blijven staan en had daar alleen maar staan te verstoffen.
Nee, ik had in m’n eentje geen besluit kunnen nemen en niet weten wat ermee te moeten doen.
En nu, nu was het goed. Ik heb Ben z’n advies opgevolgd en z’n toestemming. “Ons Motje” is ingeruild voor een nieuwe camperbus.
Gevoelens heersen er nu bij mij van blijdschap, maar ook van twijfels. Soms ook een soort gevoel van “verraad” aan onze oude camper. Hoe kon ik die inruilen? Maar ook een, waar ben ik aan begonnen?
Straks alleen met een camperbus op pad.
Durf en kan ik dat wel?
Welke verzekering moet ik daarvoor afsluiten?
Dat regelde Ben altijd.
En stress. Veel stress. En heel veel onzekerheid.
Van had ik het maar nooit gedaan……
Samen met vriendin Marjo ga ik op onze oprit “Ons Motje” uitruimen en dan blijkt het toch moeilijker dan gedacht. Ik kom Ben z’n petje tegen en slippers en ik kan ze niet weggooien. Het lukt me niet meer en dan blijkt dat vriendschap heel wat waard is. Marjo werkt zich in het zweet en heeft in een mum van tijd onze garage volgestouwd. Maar “Ons Motje” is leeg!
Als ik later onze garage zie, begin ik inmiddels ook steeds meer te begrijpen waarom de meeste campers overbeladen zijn en neem me meteen voor, bij de 2.0 dat voortaan héél anders te gaan doen.
Die “blauwe jas” van de “Weet-wat-je-weegt-dag” van de NKC (zie blog zaterdag 15 mei 2021) zal nog trots op me worden.
En dan vandaag, een dag van afscheid. De laatste rit maak ik met Loed en Petra, vrienden van goud, om “Ons Motje” in Nijverdal in te ruilen.
Maar het is ook een dag van een nieuwe start. Kennis maken met de 2.0-versie, want de naam “Ons Motje” zal ik altijd blijven gebruiken. Ter herinnering aan Ben z’n vader én de onwijs mooie tijd die ik met Ben heb mogen hebben de afgelopen jaren in onze camper.
Even later rijden we in de nieuwe camper terug op weg naar huis. Halverwege de rit draagt Loed het stuur aan mij over en geeft mij even wat aanwijzingen. Ik kan het wel gebruiken en moet het per slot van rekening straks toch zelf gaan doen.
En dan ineens horen we op de radio de stem van Neil Diamond met “Sweet Caroline”. We zijn er alle drie een beetje stil van. Hoe toevallig kan het zijn. Ben z’n favoriete nummer. Heeft-ie daar boven toch maar mooi even geregeld!
Ik realiseer me dat het heel anders zal gaan worden. En ondanks dat de onzekerheid nog een grote rol speelt, weet ik dat het nooit meer helemaal goed zal komen, maar wel beter wordt.
En Ben? Je ziet het, die reist gewoon alsnog met mij mee. Met z’n petje, z’n slippers én z’n muziek!
